อำนาจแห่งเครือข่าย โดย บิสิเนสไทย

นักวิเคราะหในธุรกิจคาปลีกรายหนึ่งได้สะท้อน ถึงนัยสำคัญของ “เครือขายสาขา” ที่บรรดาผู้ประกอบการรายใหญ่ ต่างเร่งมือขยายรุกไล่เข้าไปทั่วทุก หย่อมหญ้าอิงไปกับทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ ว่าด้วย Economies of Scale หรือการประหยัดต้นทุนต่อชิ้น  จากการผลิตจำนวนมากว่า

 

“ธุรกิจไม่ได้ประโยชน์เพียงยอดขายที่เพิ่มขึ้น หลังจากมีปริมาณสาขามาแชร์ค่าใช้จ่าย หรือ ต้นทุนบริหารจัดการในภาพรวมให้ตํ่าลง แต่ หน้าร้านที่เพิ่มขึ้นมีความหมายมากกว่านั้น” กรณีร้านสะดวกซื้อ “เซเว่นอีเลฟเว่น” เป็นตัวอย่างชัดเจนถึงการใช้ พลังแห่งเครือข่าย “ต่อยอด” ธุรกิจออกไปหลากหลาย ด้วยความ ได้เปรียบของจำนวนสาขาที่ครอบคลุมพื้นที่ แม้ กระทั่งธนาคารตู้เอทีเอ็ม สถานีบริการนํ้ามัน หรือ เครือข่ายไปรษณีย์ที่ว่ามีพื้นที่บริการทั่วถึงยังด้อยกว่าการขยายตัวของเซเว่นอีเลฟเว่นที่เปิดบริการ เพิ่มไม่ตํ่ากว่า 400-450 แห่งต่อปี

 

โมเดลธุรกิจที่ทรงประสิทธิภาพนี้ แม้ในแง่ของ รายได้ธุรกิจ ซื้อมาขายไป อาจไม่สร้าง “กำไร” อย่างเป็นกอบเป็นกำ แต่รายได้จากมูลค่าเพิ่มใน ธุรกิจเกี่ยวเนื่องอื่นๆทำใหคู่แข่ง ไม่อาจละเลยปล่อย โอกาสการตลาดตกอยู่กับเบอร์ 1 แต่เพียงฝ่าย เดียว เทสโก้ โลตัส จึงส่ง “เอ็กซ์เพรส” ลงสนาม ร้านสะดวกซื้อนี้ด้วย รูปแบบธุรกิจนี้ได้กลายเป็นหัวหอก ในการ สร้างเครือข่ายของยักษ์ใหญ่ข้ามชาติรายนี้

 

หลังจากร้านค้าปลีกซูเปอร์เซ็นเตอร์มีข้อจำกัด ในการเปิดบริการและกำลังเริ่มปฏิบัติการต่อยอด ธุรกิจออกมาให้เห็นบ้างแล้ว อาทิ เช่น การพัฒนา ธุรกิจอาหารพร้อมรับประทานในกลุ่ม “อาหาร แช่เย็น” หรือรีดดี้ ชิลล์ (Ready Chill) โดยใช้ โนว์ฮาวจากประเทศอังกฤษ วางจำหน่ายผ่านร้าน สะดวกซื้อเอ็กซ์เพรส 30 แห่งในเขตกรุงเทพฯ เป็นการศึกษาตลาดก่อนขยายอย่างจริงจังใน เร็วๆ นี้ เทสโก้ โลตัส มีร้านคุ้มค่า และตลาดโลตัส อยู่ในเครือข่ายธุรกิจเลือกใช้ตามทำเลและกำลัง ซื้อในย่านนั้นๆ ซึ่งเครือข่ายเทสโก้ โลตัส เฉียด 300 แห่งทั่วประเทศ มีพลังในการสร้าง “อำนาจ ต่อรอง” กับคู่ค้า ไม่ด้อยไปกว่าเซเว่นอีเลฟเว่น เลยทีเดียว ความเป็นร้านขนาดใหญ่ขนาดพื้นที่เฉลี่ย 10,000 ตารางเมตร ที่มีถึง 56 สาขา กล่าวได้ ว่าประมาณ 25 สาขาของเซเว่นอีเลฟเว่น ก็คือ 1 สาขาของเทสโก้ โลตัส ซูเปอร์เซ็นเตอร์ ล้วน ตั้งอยู่ในย่านชุมชน การค้าทั้งในกรุงเทพฯ และหัวเมืองใหญ่ทำหน้าที่กระจายสินค้าถึงมือ ผู้บริโภคได้เป็นอย่างดี ส่วนของพลาซาหรือที่ตั้งของร้านค้าย่อยคือ แหล่งของ “รายได้” อีกทางหนึ่งที่สร้างผลกำไร อย่างเต็มที่ ต่างจากธุรกิจหลัก ซื้อมาขายไปมีค่า ใช้จ่ายสูง กำไรน้อย